Hey, maandag wordt 't.. die brandstofpomp is toch echt vastgelopen en de ligplaats
is inderdaad bezet..
Keep you posted
donderdag 14 januari 2010
woensdag 13 januari 2010
dinsdag 12 januari 2010
Beladen
We zijn dan toch beladen. Na Casablanca hebben we eindelijk de volgende haven door gekregen, de haven waar ik naar huis mag!!!
We gaan naar Zweden naar Oxelosund. Daar zijn we dan vrijdag. Zaterdag is het eindelijk zo ver dan mag ik met de KL1116 Vanaf Stockholm naar Schiphol. - Ik verterk om half zes vanaf Stockholm en kom om 19:40 aan op schiphollie.- [deze informatie klopt niet meer ]
Eindelijk duidelijkheid. Mits de storm die ten noorden van
ons raast niet te veel roet in het eten gooit en ons dusdanig vertraagt dat ik een latere vlucht moet. Of dat de brandstofpompen het weer begeven, dat onze ligplaats weer bezet is of de lading nog niet klaar, of een andere van die duizend redenen waarom een schip altijd te laat is op je aflosreis.
Nouja licht aan de tunnel zullen we maar zeggen.
Vol verwachting klopt mijn hart... Tot snel geliefde mensen!
We gaan naar Zweden naar Oxelosund. Daar zijn we dan vrijdag. Zaterdag is het eindelijk zo ver dan mag ik met de KL1116 Vanaf Stockholm naar Schiphol. - Ik verterk om half zes vanaf Stockholm en kom om 19:40 aan op schiphollie.- [deze informatie klopt niet meer ]
Eindelijk duidelijkheid. Mits de storm die ten noorden van
ons raast niet te veel roet in het eten gooit en ons dusdanig vertraagt dat ik een latere vlucht moet. Of dat de brandstofpompen het weer begeven, dat onze ligplaats weer bezet is of de lading nog niet klaar, of een andere van die duizend redenen waarom een schip altijd te laat is op je aflosreis.
Nouja licht aan de tunnel zullen we maar zeggen.
Vol verwachting klopt mijn hart... Tot snel geliefde mensen!
donderdag 7 januari 2010
Verstekelingen
Hey beste iedereen. Overmorgen zit ik aan m'n dagen zoals we dat noemen en de volgende haven mag ik naar huis. We liggen nu vlak buiten Casablanca te wachten op orders. Mijn oud en nieuw was uitermate bijzonder. Ik had bedacht allerlei lekkers te maken om er een beetje een feest van te maken. Het engie probleem was dat ik zo'n dag had waarop alles wat ik aanraakte volledig de mist in ging. Gelukkig kwam de meester me gezelschap houden met een biertje en knijterharde metal om al het frus van 2009 een beetje weg te moffelen. Uiteindelijk heb ik oud en nieuw
gevierd op de trap naar de brug met twee flessen cava onder mijn arm me krampachtig aan de railing grijpend om maar niet om te vallen ( overigens niet omdat ik al zo dronken was maar omdat we windkracht 10 hadden). Van algehele feestvreugde was weinig sprake. Wel wensen voor 2010 op een servetje aan moeder natuur voorgelegd (met een dramatisch gebaar in de zee geworpen). We dronken bubbels uit koffiemokken en de brug was om 15 over 12 al weer helemaal uitgestorven. Nog even geaftert met de Mees en toen om een uur of 4 gaan tukken. De volgende dag leek het wel of de turbo extra hard stond te gieren, maar dat zal de kater zijn geweest.
Twee dagen later kwamen we aan in Casablanca, nog wel geteld 1 middag in bikini op de brugvleugel gezeten, daarna werd het weer hier ook weer minder. Veel regen en wind.. Vanmorgen voordat we vertrokken zijn is het hele schip doorzocht opzoek naar zogenaamde stow away's. De bootsman trof vijf uitgemergelde ongeschoren Marokkanen in ruim twee verstopt op de tussendekken. Bizar dat die mensen liever met ons mee gaan (terwijl wij nog geen idee hebben waar heen, misschien wel Marokkko) zonder enige zekerheid of hoop, dan dat ze
zijn waar ze nu zijn. Ik daarentegen ben best blij met waar ik nu ben. Het is maar raar om weer naar huis te komen. In Nederland is er ondertussen al weer zoveel veranderd. Ik heb niet eens een bed naar het schijnt, terwijl ik aan boord wel ook echt thuis ben. Vooralsnog geen nieuws, dus nog geen koffers gepakt. Voorlopig is de terugtocht net zo onwerkelijk als die verstekelingen.
Iets wat je wel weet maar niet volledig registreert. Het zal wel weer wennen worden zo in de vrieskou. Ik liep vandaag (15 graden) al te klagen dat ik een koude kont kreeg van het in een kabeldoorvoerkast liggen prutsen aan de bekabeling.
Ach van die dingen.. Nouja ik hou jullie op de hoogte, tot snel! Kus
gevierd op de trap naar de brug met twee flessen cava onder mijn arm me krampachtig aan de railing grijpend om maar niet om te vallen ( overigens niet omdat ik al zo dronken was maar omdat we windkracht 10 hadden). Van algehele feestvreugde was weinig sprake. Wel wensen voor 2010 op een servetje aan moeder natuur voorgelegd (met een dramatisch gebaar in de zee geworpen). We dronken bubbels uit koffiemokken en de brug was om 15 over 12 al weer helemaal uitgestorven. Nog even geaftert met de Mees en toen om een uur of 4 gaan tukken. De volgende dag leek het wel of de turbo extra hard stond te gieren, maar dat zal de kater zijn geweest.
Twee dagen later kwamen we aan in Casablanca, nog wel geteld 1 middag in bikini op de brugvleugel gezeten, daarna werd het weer hier ook weer minder. Veel regen en wind.. Vanmorgen voordat we vertrokken zijn is het hele schip doorzocht opzoek naar zogenaamde stow away's. De bootsman trof vijf uitgemergelde ongeschoren Marokkanen in ruim twee verstopt op de tussendekken. Bizar dat die mensen liever met ons mee gaan (terwijl wij nog geen idee hebben waar heen, misschien wel Marokkko) zonder enige zekerheid of hoop, dan dat ze
zijn waar ze nu zijn. Ik daarentegen ben best blij met waar ik nu ben. Het is maar raar om weer naar huis te komen. In Nederland is er ondertussen al weer zoveel veranderd. Ik heb niet eens een bed naar het schijnt, terwijl ik aan boord wel ook echt thuis ben. Vooralsnog geen nieuws, dus nog geen koffers gepakt. Voorlopig is de terugtocht net zo onwerkelijk als die verstekelingen.
Iets wat je wel weet maar niet volledig registreert. Het zal wel weer wennen worden zo in de vrieskou. Ik liep vandaag (15 graden) al te klagen dat ik een koude kont kreeg van het in een kabeldoorvoerkast liggen prutsen aan de bekabeling.
Ach van die dingen.. Nouja ik hou jullie op de hoogte, tot snel! Kus
donderdag 31 december 2009
Deinend tussen oud en nieuw
Hallo iedereen, hoe is het daar met de vakantiestemming? Iedereen aan het genieten van elkaar, het eten en het recht om je net als iedereen een beetje extra eenzaam of opgejaagd te voelen?
Ik slinger hier ondertussen bij Biskaje *ik moet toch echt eens opzoeken hoe je dat spelt*. Morgen zal de wind waarschijnlijk draaien zodat we hem dwars op hebben in plaats van op de boeg. Dat zal betekenen dat we nog erger gaan slingeren, dan nu, ter hoogte van Porto.
Over oud en nieuw heb ik meestal weinig diepzinnigs te melden. Ik geloof niet dat een mens door een voornemen kan veranderen laat staan er beter van kan worden. Wel schrijf ik bijna ieder jaar voor mezelf uit wat mijn hopen en dromen zijn en wat ik geleerd heb over mezelf en over anderen. Wat ik hoop niet meer mee te maken en dan toch stiekem ook wat ik hoop dat ik mezelf dan toch eindelijk een keer af zal leren maar zoals ik eerder al zei; de mens verandert niet zomaar, athans ik niet.
Aangezien er dit jaar niemand is om mijn slechte gewoontes voor onder stoelen of banken te steken kan ik het net zo goed publiceren op het wereld wijde web.
Ik vind dat ik te weinig nee zeg, dat ik soms een te grote egoist ben, dat ik te veel met alle winden mee waai, dat ik te veel geniet van het tegen de richting inzwemmen zonder verdere bestemming, dat ik soms te weinig zelfvertrouwen heb en soms te arrogant ben. Ik ben ongeorganiseerd, soms ongemotiveerd, ik wil te veel, ik weet niet wat ik wil, ik heb te weinig tijd, ik verveel me te vaak.
Zoals elk jaar kom ik ook dit jaar een stap dichter bij mijn toekomst en zoals elk jaar weet ik niet wat die me zal brengen. Wat ik wil van mijn nieuwe jaar? Liefde, geluk, passie, energiek en gezond zijn. Wat ik kan doen om die dingen te verbeteren? Beter eten, minder drinken, meer sporten, beter organiseren, vooruit kijken maar helaas zit dat niet zo in mijn aard. Nee ook komend jaar zal ik twijfelen aan de keuzes die ik maak, bang zijn dat wat ik doe niet goed genoeg is, relaties met ongelijke verhoudingen aangaan, mensen teleurstellen, mezelf benadelen.
Ach eigenlijk ben ik zo'n kwaaie nog niet. Ik kan heel veel dingen een beetje maar heb ook niet de ambitie om koste wat het kost als overwinnaar uit de strijd te komen. Ik weet wie ik ben welke irritante gewoontes ik heb, welke leugens ik verteld heb en welke waarheden ik verzwegen heb. Ik heb niet de behoefte om mijn specifieke zonden te bekennen en om vergiffenis te smeken. De grote vrees voor het onbekende komt enkel voort uit de talloze mogelijkheden die ik heb en valt dus ruimschoots onder de titel luxe-probleem.
Ik hoop nog veel luxe-problemen met jullie te kunnen delen komend jaar en toch ook wat van die liefde en geluk. Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiek van het dagelijkse bestaan. Wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn.
Dat zijn zo van de overpijnzingen deinend tussen oud en nieuw..
Voetnoot
Ha die Muis! Leuk hè, groot worden ;-) Ontroerend stukje trouwens. Ik moest een brokje wegslikken voordat ik het kon publiceren. Biskaje schrijf je trouwens goed. Meteen schrijf je overigens altijd fout (is niet met twee t's, eentje is genoeg), maar dat is een zijstap. Mag ik dan nu even heel openhartig wat ik van jou verwacht? Het is een open doel namelijk. Al die openhartige woorden van jou op een rij sluit je af met "Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiekvan het dagelijkse bestaan, wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn." De dag dat je dit soort mooie volzinnen bedenkt zonder de woorden _voor jullie_ , ben je af. Dan ben je jezelf en goed genoeg voor jezelf om wie je bent. Dan ook zeg je 'nee' zonder angst om door anderen afgewezen of verkeerd begrepen te worden. Dan durf je de ambitie te hebben om als winnaar uit de strijd te komen omdat je niet twijfelt aan dat wat je *voor jullie* bent, wie dat ook wezen mogen. Dan weet je dat jouw winst geen verliezers, maar bewonderaars oplevert. Ondertussen ben je de koningin van de zee. Iemand om 'meneer' tegen te zeggen. Jij komt *voor jullie* veel groter terug dan je misschien wel zelf denkt te zijn.
Met de meeste hoogachting, uw moeder ;-)
Ik slinger hier ondertussen bij Biskaje *ik moet toch echt eens opzoeken hoe je dat spelt*. Morgen zal de wind waarschijnlijk draaien zodat we hem dwars op hebben in plaats van op de boeg. Dat zal betekenen dat we nog erger gaan slingeren, dan nu, ter hoogte van Porto.
Over oud en nieuw heb ik meestal weinig diepzinnigs te melden. Ik geloof niet dat een mens door een voornemen kan veranderen laat staan er beter van kan worden. Wel schrijf ik bijna ieder jaar voor mezelf uit wat mijn hopen en dromen zijn en wat ik geleerd heb over mezelf en over anderen. Wat ik hoop niet meer mee te maken en dan toch stiekem ook wat ik hoop dat ik mezelf dan toch eindelijk een keer af zal leren maar zoals ik eerder al zei; de mens verandert niet zomaar, athans ik niet.
Aangezien er dit jaar niemand is om mijn slechte gewoontes voor onder stoelen of banken te steken kan ik het net zo goed publiceren op het wereld wijde web.
Ik vind dat ik te weinig nee zeg, dat ik soms een te grote egoist ben, dat ik te veel met alle winden mee waai, dat ik te veel geniet van het tegen de richting inzwemmen zonder verdere bestemming, dat ik soms te weinig zelfvertrouwen heb en soms te arrogant ben. Ik ben ongeorganiseerd, soms ongemotiveerd, ik wil te veel, ik weet niet wat ik wil, ik heb te weinig tijd, ik verveel me te vaak.
Zoals elk jaar kom ik ook dit jaar een stap dichter bij mijn toekomst en zoals elk jaar weet ik niet wat die me zal brengen. Wat ik wil van mijn nieuwe jaar? Liefde, geluk, passie, energiek en gezond zijn. Wat ik kan doen om die dingen te verbeteren? Beter eten, minder drinken, meer sporten, beter organiseren, vooruit kijken maar helaas zit dat niet zo in mijn aard. Nee ook komend jaar zal ik twijfelen aan de keuzes die ik maak, bang zijn dat wat ik doe niet goed genoeg is, relaties met ongelijke verhoudingen aangaan, mensen teleurstellen, mezelf benadelen.
Ach eigenlijk ben ik zo'n kwaaie nog niet. Ik kan heel veel dingen een beetje maar heb ook niet de ambitie om koste wat het kost als overwinnaar uit de strijd te komen. Ik weet wie ik ben welke irritante gewoontes ik heb, welke leugens ik verteld heb en welke waarheden ik verzwegen heb. Ik heb niet de behoefte om mijn specifieke zonden te bekennen en om vergiffenis te smeken. De grote vrees voor het onbekende komt enkel voort uit de talloze mogelijkheden die ik heb en valt dus ruimschoots onder de titel luxe-probleem.
Ik hoop nog veel luxe-problemen met jullie te kunnen delen komend jaar en toch ook wat van die liefde en geluk. Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiek van het dagelijkse bestaan. Wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn.
Dat zijn zo van de overpijnzingen deinend tussen oud en nieuw..
Voetnoot
Ha die Muis! Leuk hè, groot worden ;-) Ontroerend stukje trouwens. Ik moest een brokje wegslikken voordat ik het kon publiceren. Biskaje schrijf je trouwens goed. Meteen schrijf je overigens altijd fout (is niet met twee t's, eentje is genoeg), maar dat is een zijstap. Mag ik dan nu even heel openhartig wat ik van jou verwacht? Het is een open doel namelijk. Al die openhartige woorden van jou op een rij sluit je af met "Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiekvan het dagelijkse bestaan, wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn." De dag dat je dit soort mooie volzinnen bedenkt zonder de woorden _voor jullie_ , ben je af. Dan ben je jezelf en goed genoeg voor jezelf om wie je bent. Dan ook zeg je 'nee' zonder angst om door anderen afgewezen of verkeerd begrepen te worden. Dan durf je de ambitie te hebben om als winnaar uit de strijd te komen omdat je niet twijfelt aan dat wat je *voor jullie* bent, wie dat ook wezen mogen. Dan weet je dat jouw winst geen verliezers, maar bewonderaars oplevert. Ondertussen ben je de koningin van de zee. Iemand om 'meneer' tegen te zeggen. Jij komt *voor jullie* veel groter terug dan je misschien wel zelf denkt te zijn.
Met de meeste hoogachting, uw moeder ;-)
vrijdag 25 december 2009
Kerstmis op de Oostzee
Hallo iedereen,
Allereerst een uiterst zalig kerstfeest en al die dingen toegewenst! Weet dat ik met evenveel warme gevoelens aan jullie denk als wanneer we met z'n allen IRL onder de kerstboom zitten. We bevinden ons nu op de Oostzee, het vriest hier en we hebben windkracht 7 op de spiegel (wel golfjes maar slingeren valt mee dus). De messroom is al een aantal dagen versierd met vrolijke kerstornamenten en het speenvarken ligt al 2 dagen buiten de koeling, waardoor er door de hele
accomodatie een weeïge dode-dieren-lucht hangt.
Speciaal voor het varken is er een bbq aan elkaar gelast van oude olievaten en pijpen. Het varkentje wordt al sinds vanmorgen door de matroos van de wacht boven de bbq rond gedraaid. Een gezellig fenomeen maar nou niet een diner waar ik echt naar uit kijk om eerlijk te zijn. Desalniettemin heb ik me ook dit jaar netjes opgemaakt, m'n nagels zo goed en zo kwaad als het gaat geprobeerd olie vrij te maken en m'n mooie blousje aangetrokken. De geur van gasolie die ik al maanden bij me draag is alleen nog licht aanwezig na uitgebreid douchen en een extra spraytje tommy.
De afgelopen kerstmissen die ik thuis heb gevierd heb ik altijd wel iets gehad om te missen, zij het een vriendje, zij het het hebben van een vriendje of net dat ene ingredient voor dat gerecht waarmee je iedereen blij wil maken dat ze bij de super niet meer hadden. Er is iets aan al die stress in de supermarkten en het dagen van te voren plannen wat er dan gegeten moet worden dat altijd een beetje een eenzaam gevoel in mij opwekt. Hier op zee ben ik misschien minder weemoedig met de kerst dan thuis. Niet dat ik niet graag met jullie aan tafel zou zitten
tot diep in de nacht met wijntjes en gezelligheid, maar hier is het wel rustiger. Als ik naar buiten kijk en de zee woeste uithalen naar ons schip zie maken kan ik me niet meer druk maken over liflafjes en hoge verwachtingen.
Wij varen gestaag richting Casablanca terwijl een groot deel van de wereld in rep en roer is over de geboorte van een dude die ons verlost zou hebben van onze zonden. Veel plezier met al het feestgedruis en het eten tot je tot aan je huig zit afgetapt.
Ik zal aan jullie denken. Kussen
Allereerst een uiterst zalig kerstfeest en al die dingen toegewenst! Weet dat ik met evenveel warme gevoelens aan jullie denk als wanneer we met z'n allen IRL onder de kerstboom zitten. We bevinden ons nu op de Oostzee, het vriest hier en we hebben windkracht 7 op de spiegel (wel golfjes maar slingeren valt mee dus). De messroom is al een aantal dagen versierd met vrolijke kerstornamenten en het speenvarken ligt al 2 dagen buiten de koeling, waardoor er door de hele
accomodatie een weeïge dode-dieren-lucht hangt.
Speciaal voor het varken is er een bbq aan elkaar gelast van oude olievaten en pijpen. Het varkentje wordt al sinds vanmorgen door de matroos van de wacht boven de bbq rond gedraaid. Een gezellig fenomeen maar nou niet een diner waar ik echt naar uit kijk om eerlijk te zijn. Desalniettemin heb ik me ook dit jaar netjes opgemaakt, m'n nagels zo goed en zo kwaad als het gaat geprobeerd olie vrij te maken en m'n mooie blousje aangetrokken. De geur van gasolie die ik al maanden bij me draag is alleen nog licht aanwezig na uitgebreid douchen en een extra spraytje tommy.
De afgelopen kerstmissen die ik thuis heb gevierd heb ik altijd wel iets gehad om te missen, zij het een vriendje, zij het het hebben van een vriendje of net dat ene ingredient voor dat gerecht waarmee je iedereen blij wil maken dat ze bij de super niet meer hadden. Er is iets aan al die stress in de supermarkten en het dagen van te voren plannen wat er dan gegeten moet worden dat altijd een beetje een eenzaam gevoel in mij opwekt. Hier op zee ben ik misschien minder weemoedig met de kerst dan thuis. Niet dat ik niet graag met jullie aan tafel zou zitten
tot diep in de nacht met wijntjes en gezelligheid, maar hier is het wel rustiger. Als ik naar buiten kijk en de zee woeste uithalen naar ons schip zie maken kan ik me niet meer druk maken over liflafjes en hoge verwachtingen.
Wij varen gestaag richting Casablanca terwijl een groot deel van de wereld in rep en roer is over de geboorte van een dude die ons verlost zou hebben van onze zonden. Veel plezier met al het feestgedruis en het eten tot je tot aan je huig zit afgetapt.
Ik zal aan jullie denken. Kussen
dinsdag 22 december 2009
In de tussentijd
Hallo, al weer een tijdje gelden dat ik een blog geschreven heb, sorry daarvoor. Ik zal de avonturen van de tussentijd even voor jullie recapituleren. We zijn vanaf Italie door Gibraltar naar Rotterdam gevaren. Onderweg hebben we een volle dag vertraging opgelopen omdat er wel drie brandstofpompen vervangen moesten worden waarvan de bouten waren afgebroken en we bij Biskaje flink op ons flikker hebben gekregen van het weer.
Alle filipijnen en de Kaap Verdiaanse bootsman kotsen. De Hollanders nergens last van. Ik heb tot aan Rotterdam zo veel mogelijk beneden meegedraaid omdat ik het aan dek zat was. Er was weinig te doen en de smerige stuurman werdt steeds baldadiger. Ik vond de combinatie wachtlopen en sleutelen ook wel grappig. Zodra de nieuwe stuurman (aardige doch vreemde kerel) aan boord kwam ben ik van discipline gewisseld. Meteen druk bezig geweest beneden. Er waren surveyers (die zijn van de verzekering en keuren het schip al dan niet goed om te varen) een meneer van Alfa Laval voor de LO separator die nog steeds kaduuk is, en een meneer van Wartsilla voor de CPP unit die ook nog steeds kapot is. Daarnaast was er ook nog een Catapillar meneer die de hulpgenerator heeft gefikst.
We moesten van de surveyers wel een dag binnen blijven liggen omdat de Catapillar meneer de eerste dag niets kon doen zonder de juiste spare parts, maar uit eindelijk zijn we dan toch weer onderweg naar St Petersburg.
Wel een hoop geleerd van al die specialisten, vooral die van Alfa Laval want ik was zijn assistente voor die dag. Meteen nog even wat solenoid en constant flow kleppen vervangen en dan in st Petersburg hopelijk nieuwe onderdelen voor de separator.
Waarom is het hier trouwens eigenlijk zo koud? Tot twee dagen voor aankomst Rotterdam heb ik nog met m'n t-shirt op de brug gestaan. Nu zit ik met een muts op achter de pc en staan de ijssterren na het douchen op de binnenkant van m'n raam. Ik kan niet wachten tot ik weer in het
zuiden zit. Gelukkig zit ik het grootste deel van de winter aan boord en kan ik als ik thuis ben weer uitkijken naar de lente en zomer. Ik heb het hier aan boord ook nog erg naar m'n zin hoor. De meester is echt de shit, jonge kerel met goed gevoel voor humor en genoeg om over te praten. Ik begin in de machinekamer ook steeds meer thuis te horen nu ik het grootste gedeelte van de stores heb ingericht. Ik denk dat ik nog een heleboel kan leren van deze meester voor ik weg ga. Hij behandelt mij het minst als een meisje. Door me af en toe vol in m'n gezicht te wrijven dat ik onhandig ben of dingen niet weet, heb ik alleen maar meer drang om het goed te doen en het wel te kunnen.
Nu maar weer even takenboeken. Hopelijk morgen mn laatste verslag af.
Tot latert! Liefs uit het Kielerkanaal
Alle filipijnen en de Kaap Verdiaanse bootsman kotsen. De Hollanders nergens last van. Ik heb tot aan Rotterdam zo veel mogelijk beneden meegedraaid omdat ik het aan dek zat was. Er was weinig te doen en de smerige stuurman werdt steeds baldadiger. Ik vond de combinatie wachtlopen en sleutelen ook wel grappig. Zodra de nieuwe stuurman (aardige doch vreemde kerel) aan boord kwam ben ik van discipline gewisseld. Meteen druk bezig geweest beneden. Er waren surveyers (die zijn van de verzekering en keuren het schip al dan niet goed om te varen) een meneer van Alfa Laval voor de LO separator die nog steeds kaduuk is, en een meneer van Wartsilla voor de CPP unit die ook nog steeds kapot is. Daarnaast was er ook nog een Catapillar meneer die de hulpgenerator heeft gefikst.
We moesten van de surveyers wel een dag binnen blijven liggen omdat de Catapillar meneer de eerste dag niets kon doen zonder de juiste spare parts, maar uit eindelijk zijn we dan toch weer onderweg naar St Petersburg.
Wel een hoop geleerd van al die specialisten, vooral die van Alfa Laval want ik was zijn assistente voor die dag. Meteen nog even wat solenoid en constant flow kleppen vervangen en dan in st Petersburg hopelijk nieuwe onderdelen voor de separator.
Waarom is het hier trouwens eigenlijk zo koud? Tot twee dagen voor aankomst Rotterdam heb ik nog met m'n t-shirt op de brug gestaan. Nu zit ik met een muts op achter de pc en staan de ijssterren na het douchen op de binnenkant van m'n raam. Ik kan niet wachten tot ik weer in het
zuiden zit. Gelukkig zit ik het grootste deel van de winter aan boord en kan ik als ik thuis ben weer uitkijken naar de lente en zomer. Ik heb het hier aan boord ook nog erg naar m'n zin hoor. De meester is echt de shit, jonge kerel met goed gevoel voor humor en genoeg om over te praten. Ik begin in de machinekamer ook steeds meer thuis te horen nu ik het grootste gedeelte van de stores heb ingericht. Ik denk dat ik nog een heleboel kan leren van deze meester voor ik weg ga. Hij behandelt mij het minst als een meisje. Door me af en toe vol in m'n gezicht te wrijven dat ik onhandig ben of dingen niet weet, heb ik alleen maar meer drang om het goed te doen en het wel te kunnen.
Nu maar weer even takenboeken. Hopelijk morgen mn laatste verslag af.
Tot latert! Liefs uit het Kielerkanaal
Abonneren op:
Posts (Atom)
