Het bittere einde

Hallo lieve mensen, het is zo ver. Het bittere einde staat voor de deur.
Vanavond nog gaan we anker op en doen we de haven van Oxelasund aan. Mijn laatste haven. Wat de afgelopen tijd mijn huis was, is verlaten en kaal. M'n tassen staan half gevuld en open op elkaar gestapeld voor m'n kast.
Onwerkelijk maar waar, ik kom straks thuis in een huis wat dusdanig veranderd is dat ik er opnieuw zal moeten intrekken. Op de een of andere manier voelt het zo onaf. Het is nog niet klaar, ik ben nog niet de verweerde zeeman achter een gordijn sigarenrook met samengeknepen ogen en duistere verhalen. Hell ik heb nog niet eens een tattoo op mn kont! Ik ben hier aan boord thuis maar toch niet helemaal. Sommigen van jullie zien mij als de stoere dappere Merel maar hier aan boord ben ik het kleine blonde meisje met nageltjes die in de eentje op zeer
ondhandige wijze aan een brandstofpomp staat te zeulen die net zo zwaar is als ze zelf is. Ik probeer me te herinneren wat ik nou precies gezien heb, gedaan heb, wat ik geleerd heb en heb meegemaakt maar het voelt allemaal zo gewoontjes. De dagelijkse sleur van de wereldreizigster. Ben ik dan nu al zo blase?
Ik had zo gehoopt om jullie allemaal nog een laatste keer te overweldigen met een uiterst melancholische afscheids tekst. Een waarvan je denkt, daar spreek de doorgewinterde zeevrouw over een bestaan dat ze achter laat dat van haar is. Misschien ontastbaar voor de buitenstaander maar toch door deze laatste tekst een dieper begrip van het leven op zee. Feit is dat ik zelf ook nog zo groen ben als een vers beukenblaadje en dat ik waarschijnlijk niet een echte zeebonk zal
worden. De echte zeebonk zoekt niet naar een pakkende analyse van zijn bestaan, noemt een muur een schot niet omdat hij dat zo geleerd heeft maar omdat dat verdomme gewoon zo heet en iedereen die zijn kooi vergist met een bed is een walrat of paardenbeffer. Varen is de enige manier, andere mogelijkheden zijn uitgesloten, alles wat hem vreemd is moet hij niets van hebben.
Ik hou van mijn bestaan aan boord, ik zie me al varen en in mijn verlof thuis komen in een
huisje onder de zon waar mijn vrienden een sleutel van hebben om toevlucht te zoeken wanneer hun 9 tot 5 top functie even te veel van ze vergt. Maar ik hou ook van mijn bestaan aan de wal, op de fiets al weer te laat, weer veelste veel op de hals gehaald maar als een echte stadse toch alles achter elkaar weten te breien en voor de dag om is minstens 90 procent van de geplande bezigheden afronden. Ik hou ervan om voor jullie een weloverwogen tekst te tikken en dan te
horen dat jullie het hebben gelezen en dat het jullie heeft geraakt. Dat maakt mij ook een beetje een walrat, omdat ik zo ontzettend heb genoten van het feit dat ik met jullie allemaal mijn gedachten heb kunnen delen via mijn verhaaltjes.
Ik denk dat ik dat misschien nog wel het meeste zal missen. Dus bij deze hartstikke bedankt dat ik het afgelopen half jaar ongegeneerd mijn ei bij jullie heb kunnen uitstorten, ik hoop dat jullie er ook een beetje van hebben kunnen genieten. Over een jaar zelfde blog, zelfde stijl?

Weer verschoven

Hey, maandag wordt 't.. die brandstofpomp is toch echt vastgelopen en de ligplaats
is inderdaad bezet..
Keep you posted

Alweer een wijziging

Thuiskomst alweer een dag verschoven. Niet zaterdag, maar zondag.

Beladen

We zijn dan toch beladen. Na Casablanca hebben we eindelijk de volgende haven door gekregen, de haven waar ik naar huis mag!!!
We gaan naar Zweden naar Oxelosund. Daar zijn we dan vrijdag. Zaterdag is het eindelijk zo ver dan mag ik met de KL1116 Vanaf Stockholm naar Schiphol. - Ik verterk om half zes vanaf Stockholm en kom om 19:40 aan op schiphollie.- [deze informatie klopt niet meer ]

Eindelijk duidelijkheid. Mits de storm die ten noorden van
ons raast niet te veel roet in het eten gooit en ons dusdanig vertraagt dat ik een latere vlucht moet. Of dat de brandstofpompen het weer begeven, dat onze ligplaats weer bezet is of de lading nog niet klaar, of een andere van die duizend redenen waarom een schip altijd te laat is op je aflosreis.
Nouja licht aan de tunnel zullen we maar zeggen.
Vol verwachting klopt mijn hart... Tot snel geliefde mensen!

Verstekelingen

Hey beste iedereen. Overmorgen zit ik aan m'n dagen zoals we dat noemen en de volgende haven mag ik naar huis. We liggen nu vlak buiten Casablanca te wachten op orders. Mijn oud en nieuw was uitermate bijzonder. Ik had bedacht allerlei lekkers te maken om er een beetje een feest van te maken. Het engie probleem was dat ik zo'n dag had waarop alles wat ik aanraakte volledig de mist in ging. Gelukkig kwam de meester me gezelschap houden met een biertje en knijterharde metal om al het frus van 2009 een beetje weg te moffelen. Uiteindelijk heb ik oud en nieuw
gevierd op de trap naar de brug met twee flessen cava onder mijn arm me krampachtig aan de railing grijpend om maar niet om te vallen ( overigens niet omdat ik al zo dronken was maar omdat we windkracht 10 hadden). Van algehele feestvreugde was weinig sprake. Wel wensen voor 2010 op een servetje aan moeder natuur voorgelegd (met een dramatisch gebaar in de zee geworpen). We dronken bubbels uit koffiemokken en de brug was om 15 over 12 al weer helemaal uitgestorven. Nog even geaftert met de Mees en toen om een uur of 4 gaan tukken. De volgende dag leek het wel of de turbo extra hard stond te gieren, maar dat zal de kater zijn geweest.
Twee dagen later kwamen we aan in Casablanca, nog wel geteld 1 middag in bikini op de brugvleugel gezeten, daarna werd het weer hier ook weer minder. Veel regen en wind.. Vanmorgen voordat we vertrokken zijn is het hele schip doorzocht opzoek naar zogenaamde stow away's. De bootsman trof vijf uitgemergelde ongeschoren Marokkanen in ruim twee verstopt op de tussendekken. Bizar dat die mensen liever met ons mee gaan (terwijl wij nog geen idee hebben waar heen, misschien wel Marokkko) zonder enige zekerheid of hoop, dan dat ze
zijn waar ze nu zijn. Ik daarentegen ben best blij met waar ik nu ben. Het is maar raar om weer naar huis te komen. In Nederland is er ondertussen al weer zoveel veranderd. Ik heb niet eens een bed naar het schijnt, terwijl ik aan boord wel ook echt thuis ben. Vooralsnog geen nieuws, dus nog geen koffers gepakt. Voorlopig is de terugtocht net zo onwerkelijk als die verstekelingen.
Iets wat je wel weet maar niet volledig registreert. Het zal wel weer wennen worden zo in de vrieskou. Ik liep vandaag (15 graden) al te klagen dat ik een koude kont kreeg van het in een kabeldoorvoerkast liggen prutsen aan de bekabeling.
Ach van die dingen.. Nouja ik hou jullie op de hoogte, tot snel! Kus

Deinend tussen oud en nieuw

Hallo iedereen, hoe is het daar met de vakantiestemming? Iedereen aan het genieten van elkaar, het eten en het recht om je net als iedereen een beetje extra eenzaam of opgejaagd te voelen?
Ik slinger hier ondertussen bij Biskaje *ik moet toch echt eens opzoeken hoe je dat spelt*. Morgen zal de wind waarschijnlijk draaien zodat we hem dwars op hebben in plaats van op de boeg. Dat zal betekenen dat we nog erger gaan slingeren, dan nu, ter hoogte van Porto.
Over oud en nieuw heb ik meestal weinig diepzinnigs te melden. Ik geloof niet dat een mens door een voornemen kan veranderen laat staan er beter van kan worden. Wel schrijf ik bijna ieder jaar voor mezelf uit wat mijn hopen en dromen zijn en wat ik geleerd heb over mezelf en over anderen. Wat ik hoop niet meer mee te maken en dan toch stiekem ook wat ik hoop dat ik mezelf dan toch eindelijk een keer af zal leren maar zoals ik eerder al zei; de mens verandert niet zomaar, athans ik niet.
Aangezien er dit jaar niemand is om mijn slechte gewoontes voor onder stoelen of banken te steken kan ik het net zo goed publiceren op het wereld wijde web.
Ik vind dat ik te weinig nee zeg, dat ik soms een te grote egoist ben, dat ik te veel met alle winden mee waai, dat ik te veel geniet van het tegen de richting inzwemmen zonder verdere bestemming, dat ik soms te weinig zelfvertrouwen heb en soms te arrogant ben. Ik ben ongeorganiseerd, soms ongemotiveerd, ik wil te veel, ik weet niet wat ik wil, ik heb te weinig tijd, ik verveel me te vaak.
Zoals elk jaar kom ik ook dit jaar een stap dichter bij mijn toekomst en zoals elk jaar weet ik niet wat die me zal brengen. Wat ik wil van mijn nieuwe jaar? Liefde, geluk, passie, energiek en gezond zijn. Wat ik kan doen om die dingen te verbeteren? Beter eten, minder drinken, meer sporten, beter organiseren, vooruit kijken maar helaas zit dat niet zo in mijn aard. Nee ook komend jaar zal ik twijfelen aan de keuzes die ik maak, bang zijn dat wat ik doe niet goed genoeg is, relaties met ongelijke verhoudingen aangaan, mensen teleurstellen, mezelf benadelen.
Ach eigenlijk ben ik zo'n kwaaie nog niet. Ik kan heel veel dingen een beetje maar heb ook niet de ambitie om koste wat het kost als overwinnaar uit de strijd te komen. Ik weet wie ik ben welke irritante gewoontes ik heb, welke leugens ik verteld heb en welke waarheden ik verzwegen heb. Ik heb niet de behoefte om mijn specifieke zonden te bekennen en om vergiffenis te smeken. De grote vrees voor het onbekende komt enkel voort uit de talloze mogelijkheden die ik heb en valt dus ruimschoots onder de titel luxe-probleem.
Ik hoop nog veel luxe-problemen met jullie te kunnen delen komend jaar en toch ook wat van die liefde en geluk. Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiek van het dagelijkse bestaan. Wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn.
Dat zijn zo van de overpijnzingen deinend tussen oud en nieuw..


Voetnoot
Ha die Muis! Leuk hè, groot worden ;-) Ontroerend stukje trouwens. Ik moest een brokje wegslikken voordat ik het kon publiceren. Biskaje schrijf je trouwens goed. Meteen schrijf je overigens altijd fout (is niet met twee t's, eentje is genoeg), maar dat is een zijstap. Mag ik dan nu even heel openhartig wat ik van jou verwacht? Het is een open doel namelijk. Al die openhartige woorden van jou op een rij sluit je af met "Nog heel even en ik ruil het simpele bestaan van de zee weer in voor de hectiekvan het dagelijkse bestaan, wie weet wordt het komend jaar allemaal anders en weet ik dit keer wel te veranderen in de persoon die ik altijd al voor jullie had willen zijn." De dag dat je dit soort mooie volzinnen bedenkt zonder de woorden _voor jullie_ , ben je af. Dan ben je jezelf en goed genoeg voor jezelf om wie je bent. Dan ook zeg je 'nee' zonder angst om door anderen afgewezen of verkeerd begrepen te worden. Dan durf je de ambitie te hebben om als winnaar uit de strijd te komen omdat je niet twijfelt aan dat wat je *voor jullie* bent, wie dat ook wezen mogen. Dan weet je dat jouw winst geen verliezers, maar bewonderaars oplevert. Ondertussen ben je de koningin van de zee. Iemand om 'meneer' tegen te zeggen. Jij komt *voor jullie* veel groter terug dan je misschien wel zelf denkt te zijn.
Met de meeste hoogachting, uw moeder ;-)

Kerstmis op de Oostzee

Hallo iedereen,
Allereerst een uiterst zalig kerstfeest en al die dingen toegewenst! Weet dat ik met evenveel warme gevoelens aan jullie denk als wanneer we met z'n allen IRL onder de kerstboom zitten. We bevinden ons nu op de Oostzee, het vriest hier en we hebben windkracht 7 op de spiegel (wel golfjes maar slingeren valt mee dus). De messroom is al een aantal dagen versierd met vrolijke kerstornamenten en het speenvarken ligt al 2 dagen buiten de koeling, waardoor er door de hele
accomodatie een weeïge dode-dieren-lucht hangt.
Speciaal voor het varken is er een bbq aan elkaar gelast van oude olievaten en pijpen. Het varkentje wordt al sinds vanmorgen door de matroos van de wacht boven de bbq rond gedraaid. Een gezellig fenomeen maar nou niet een diner waar ik echt naar uit kijk om eerlijk te zijn. Desalniettemin heb ik me ook dit jaar netjes opgemaakt, m'n nagels zo goed en zo kwaad als het gaat geprobeerd olie vrij te maken en m'n mooie blousje aangetrokken. De geur van gasolie die ik al maanden bij me draag is alleen nog licht aanwezig na uitgebreid douchen en een extra spraytje tommy.
De afgelopen kerstmissen die ik thuis heb gevierd heb ik altijd wel iets gehad om te missen, zij het een vriendje, zij het het hebben van een vriendje of net dat ene ingredient voor dat gerecht waarmee je iedereen blij wil maken dat ze bij de super niet meer hadden. Er is iets aan al die stress in de supermarkten en het dagen van te voren plannen wat er dan gegeten moet worden dat altijd een beetje een eenzaam gevoel in mij opwekt. Hier op zee ben ik misschien minder weemoedig met de kerst dan thuis. Niet dat ik niet graag met jullie aan tafel zou zitten
tot diep in de nacht met wijntjes en gezelligheid, maar hier is het wel rustiger. Als ik naar buiten kijk en de zee woeste uithalen naar ons schip zie maken kan ik me niet meer druk maken over liflafjes en hoge verwachtingen.
Wij varen gestaag richting Casablanca terwijl een groot deel van de wereld in rep en roer is over de geboorte van een dude die ons verlost zou hebben van onze zonden. Veel plezier met al het feestgedruis en het eten tot je tot aan je huig zit afgetapt.
Ik zal aan jullie denken. Kussen

In de tussentijd

Hallo, al weer een tijdje gelden dat ik een blog geschreven heb, sorry daarvoor. Ik zal de avonturen van de tussentijd even voor jullie recapituleren. We zijn vanaf Italie door Gibraltar naar Rotterdam gevaren. Onderweg hebben we een volle dag vertraging opgelopen omdat er wel drie brandstofpompen vervangen moesten worden waarvan de bouten waren afgebroken en we bij Biskaje flink op ons flikker hebben gekregen van het weer.
Alle filipijnen en de Kaap Verdiaanse bootsman kotsen. De Hollanders nergens last van. Ik heb tot aan Rotterdam zo veel mogelijk beneden meegedraaid omdat ik het aan dek zat was. Er was weinig te doen en de smerige stuurman werdt steeds baldadiger. Ik vond de combinatie wachtlopen en sleutelen ook wel grappig. Zodra de nieuwe stuurman (aardige doch vreemde kerel) aan boord kwam ben ik van discipline gewisseld. Meteen druk bezig geweest beneden. Er waren surveyers (die zijn van de verzekering en keuren het schip al dan niet goed om te varen) een meneer van Alfa Laval voor de LO separator die nog steeds kaduuk is, en een meneer van Wartsilla voor de CPP unit die ook nog steeds kapot is. Daarnaast was er ook nog een Catapillar meneer die de hulpgenerator heeft gefikst.
We moesten van de surveyers wel een dag binnen blijven liggen omdat de Catapillar meneer de eerste dag niets kon doen zonder de juiste spare parts, maar uit eindelijk zijn we dan toch weer onderweg naar St Petersburg.
Wel een hoop geleerd van al die specialisten, vooral die van Alfa Laval want ik was zijn assistente voor die dag. Meteen nog even wat solenoid en constant flow kleppen vervangen en dan in st Petersburg hopelijk nieuwe onderdelen voor de separator.
Waarom is het hier trouwens eigenlijk zo koud? Tot twee dagen voor aankomst Rotterdam heb ik nog met m'n t-shirt op de brug gestaan. Nu zit ik met een muts op achter de pc en staan de ijssterren na het douchen op de binnenkant van m'n raam. Ik kan niet wachten tot ik weer in het
zuiden zit. Gelukkig zit ik het grootste deel van de winter aan boord en kan ik als ik thuis ben weer uitkijken naar de lente en zomer. Ik heb het hier aan boord ook nog erg naar m'n zin hoor. De meester is echt de shit, jonge kerel met goed gevoel voor humor en genoeg om over te praten. Ik begin in de machinekamer ook steeds meer thuis te horen nu ik het grootste gedeelte van de stores heb ingericht. Ik denk dat ik nog een heleboel kan leren van deze meester voor ik weg ga. Hij behandelt mij het minst als een meisje. Door me af en toe vol in m'n gezicht te wrijven dat ik onhandig ben of dingen niet weet, heb ik alleen maar meer drang om het goed te doen en het wel te kunnen.
Nu maar weer even takenboeken. Hopelijk morgen mn laatste verslag af.
Tot latert! Liefs uit het Kielerkanaal

Hemingway in de Waalhaven

Je fantasie slaat compleet op hol door het woordgebruik, de bewegwijzering en de tussenpersonen in de scheepvaart. Je stapt in de wereld van Hemingway alsof de tijd heeft stilgestaan. Die sneeuw gooide daar nog een extra schepje bovenop. Aankomsttijd over land werd ineens ook schipperen. De ETA (estimated time of arrival) werd steeds weer verschoven.

Wij moesten ons vervoegen bij de agent die ons op het schip zou helpen. Veel later dan we hoopten kwamen we er aan. Ergens op een haveneiland. Het licht scheen inmiddels als in de strip Spirit. De grote vlakken eenkleurig damwand waarmee de loodsen betimmerd zijn, de lange rechte maar ook nauwe straten er tussen, alles zegt je dat je hier niet moet zijn.

Ergens in die damwand zat een gat, met een hek, daarna een hoekje dat natuurlijk naar mannenzeik ruikt. Een trap omhoog naar het onbekende. Je zou er geen kip achter wanen, laat staan een agent.

Lange kleurloze gangen zonder daglicht. Heel veel raamloze goedkope deuren met duistere namen, maar niet die van de agent. Maar ineens was daar een vrolijke Rotterdammer die voor ons de juiste goedkope wc deur opende. Daar zat een snelle jongen in streepjesoverhemd met witte boorden. Het schip lag vlakbij, maar het hek van dit eiland zou binnen een uur dicht gaan. Wij konden beter bij de roeiers parkeren en ons van daar over laten zetten.

De roeiers.... wij keken elkaar aan... zouden we echt....?

Om bij de roeiers te komen moesten we de hele haven om rijden. Van de weeromstuit was eva (die juffrouw in de tomtom) haar compas kwijt, dus moesten we zelf de weg vinden. En dat lukte wonderwel, maar vooral ook door die ene wonderlijke sterveling die we onderweg in alweer zo'n lange smalle straat tussen loodsen tegenkwamen en ons de laatste meters wees.

De roeiers bewonen een historisch pandje op de kop van de kade vanwaar zij het verkeer van bemanning coördineren. Gemotoriseerd, dat wel, maar dan wel van een soort dat in alles 'haven' uitstraalt. Stoer, knalgeel met kabels en stootranden waar een tram jaloers op zou zijn.

Zelf zijn ze in knaloranje gehuld en dat onderstreept hun vrolijke karakter eens te meer. We werden enthousiast richting een grote overdekte gedirigeerd, 'pas op hoor, het is hier glad, met al dat ijzer' (denk de Rotterdamse uitspraak er zelf bij). Noekje vond de stap van de kade naar de boot wat griezelig en werd galant geholpen.

Daar gingen we. Vol gas spoten we over het water richting boot van dochter. Daar lag ze al in haar volle glorie. Wat een boot hè, wat een schip! Tijd om uit en over te stappen. Met tassen vol lekkers voor haar en de bemanning, begaven wij ons te voet over gangboord naar de punt van de schommelende gele taxi, vanwaar wij in een grote stap op de uitgehangen ladder van het schip konden stappen.

Een, twee, hupsakee. Is alles mee?

Het was gelukt. Nu omhoog langs het als maar hoger rijzende vrijboord, over de reling het smalle gangboord op richting accomodatie. Paps en ik wisten de weg een beetje, maar toen we eenmaal binnen waren bij de wasmachines, wisten we het niet meer.

Noekje belde dochter met de mededeling 'we staan bij de wasmachines' en verrade daarmee meteen de grootste verrassing voor Merel: zij was ook mee!

Uit een luik of deur of trap, het ontging me volledig, was ze daar ineens en viel ons in de armen. Een fishermansfriendmoment. Op naar haar hut en vervolgens op en neer door het schip voor de rondleiding. Paps en ik hadden 'm al een keer gehad, maar deze keer zagen we meer of drong het beter door.

Tussendoor werd Merel via de scheepstelefoon gebeld of ergens op een dek aangesproken om een dingetje dat ze dan even moest regelen. "Hoe werkt dat ook weer met die ballasttanks" wilde iemand van de bemanning bijvoorbeeld weten. Wij begrepen er niks van, maar wat Merel deed zag er geoefend uit. Man at work.

Daarna was er koffie met de door ons meegenomen oliebollen. De kapitein en de hoofd wtk-er waren er ook. Er werd gebabbeld en gegrapt. Ja, Muis doet het goed op die boot. Ze wilde niet mee aan wal. "Ik blijf liever thuis" sprak ze veelzeggend. Als moeder heb je dan eigenlijk nog maar een vraag en ik flapte 'm uit 'heb je je huiswerk al af?'

Sorry, dat was een faut pas, maar kan ik het helpen?

Het werd tijd om weer naar huis te gaan. Zonder Merel. Ze moet nog verder. Naar St Petersburg en daarna Casablanca. Zie je wel, Hemingway.

Nog even naar haar hut om vast wat spullen van haar mee te nemen. Onderweg kwamen we de kapitein tegen. Hij had een kartonnen koker in zijn hand en zei tegen Merel dat hij een nieuwe kaart van de Straat van Messina had ontvangen. 'Nou, dan hebben we er twee' deed Merel lakoniek.

Kapitein knoopte er nog een verhaal aan vast. In de straat geldt een nieuw verkeersscheidingsstelsel. Maar de tweede stuurman had daar niet op gelet en had dus de kaart verkeerd ingetekend. Toen heeft dochter dat helemaal opnieuw gedaan. De kapitein was hoorbaar positief. Nu hij een nieuwe had, mochten we die door dochter met de hand ingetekende kaart meenemen.

Trots namen we het in ontvangst. Toen naar buiten. Het was al aarde donker. Het sneeuwde. Weer door dat smalle gangboord naar de trap langs het schip. Bovenaan de trap op het kleine plateau om de beurt een innige knuffel van de Muis. Onderaan lag ons watervervoer al te wachten. Deze keer een kleine. Een open versie!

En het lukte weer, de overstap, al was ie wat groter nu. Veel langzamer, alsof het maatwerk was, voeren we weg. De wind om onze oren, de sneeuw in onze ogen. Muis zwaaiend op het gangboord en wij uitgebreid zwaaiend terug.

Wat een dag. Wat een ervaring. Fantastisch!

Liefs, de mama.

Toni en de bobcat

Hallo daar! Alles wel? Ik lig ondertussen voor Brindisi waar het laden gestaag
vordert. Het enige puntje van aandacht is dat de arm van de laad kraan te kort is om de vliegas in het midden van het schip te laden. Het komt niet verder dan bakboord, dus na een paar happen lag de Metsa op een oor.
Gister was er met pijn en moeite een baby bobcat geregeld die in het ruim de enorme hoop uit zou rijden naar de SB kant. Dat werd een toneelstukje. Een klucht met bobcats die niet tegen het heuveltje opkomen en achteruit tegen de wand van het ruim vallen. Enfin, gister duurde het tot diep in de nacht om de eigenwijsheid van de Italianen te corrigeren. Vandaag begonnen ze weer vroeg en begon het hele feestje weer op nieuw. Bobcat stond ongebruikt in ruim twee terwijl de kraan weer alles op een hoop aan BB gooide. Daarna gingen ze naar ruim 1 om een andere
Grade vliegas te laden (ook grijze meuk, ik zie geen verschil, waarschijnlijk een ander merk vlieg) maar het bobcatje stond nog steeds stil in ruim 2 en langzaam zakte we weer op het BBs oor. Eigenwijze Italianen. Ik naar de tallyman om te vragen of ze de bobcat even in ruim 1 konden zetten. Moeilijk, moeilijk, bel, bel, bel. Even later stonden er twee Italianen op het luik intelligent in het ruim te kijken en druk handgebarend te praten. Bleek dat er een gewoon engels sprak. Hij
zou een grote kraan regelen om de bobcat in ruim 1 te zetten en in de tussentijd zou dat andere italiaantje even ruim 2 recht trekken. In afwachting van de grote kraan nog even met de engels sprekende Italiaan staan ouwenhoeren en vervolgens *toen zij zag dat het goed was* (dat ben ik dus!) weer gaan ballasten. Daarna heb ik braaf de wacht overgedragen aan de tweede stuurman en ben ik lekker gaan eten.
Ik zat nog maar een uurtje in de messroom toen er een matroos met een briefje aankwam met het telefoon nummer van ene Ton (niet toni). Met de boodschap dat ik hem kon bellen en dat hij me dan mee uit zou nemen. Jurre en de meester meteen geinen dat de matrozen me verhuurd hadden. Ik stak het briefje in mijn zak en ging nog even naar mijn hut.
Voor ik het wist was ik in diepe slaap gedommeld en miste ik volledig het eten. De meester en Jurre hadden de kapitein en stuurman wijs gemaakt dat ik inderdaad de wal op was met ene Toni en dat de matrozen mij aan hem verhuurd hadden. Om half 7 werd ik gebeld en schrik ik wakker. Tegen die tijd was het hele schip al in de ban van de roddel, terwijl ik net met lodderige oogjes mijn hutje uit kwam rollen.
Morgenavond zijn we hier klaar. Dan komen we richting Rotterdam.
Kussen!

Anker op en de verkeerde kant op

Hallo lieve mensen, ik ben weer onder weg. Vanmorgen rond 10 uur zijn we anker op gegaan. Niet richting de kade van viesservetje maar de andere kant op. We gaan naar Brindisi waar hetzelfde bedrijf zit als in viesservetje maar daar zonder wachtrij. Brindisi ligt aan de oost kant van de laars en om daar te komen gaan we door de straat van messina, tussen scicilie en de laars door. Schijnt heel tof te zijn met monsterlijke stromingen, vulcanen en al die jazz.
Morgen mag ik het meemaken. Ik zal wel foto's maken. Voor degene die mij in Nederland nog hoopten te zien, no worries, de lading die we in Brindisi innemen is ook voor Rotterdam bestemd. Vooralsnog staat de eta op de 19de van december maar er kan nog een hoop aan veranderen, het blijft de zeevaart!
Na onze reis naar Rotterdam is de planning om naar Finland te gaan voor papierrollen. Het schijnt daar al aardig af te koelen dus misschien kunnen we nog een beetje ijsbreken. Misschien ga ik vanaf daar al wel naar huis en anders vanaf Baltimore.
We zullen zien.
Voor nu in ieder geval heel veel liefs, ik zal de komende paar dagen vast wel druk zijn aangezien ik het laden voor mijn rekening mag nemen, geheel met het maken van een ballast plan en het aansturen van de stuwadoors, dus wie weet duurt het weer even tot de volgende blog/mail.
Tot snel mijn geliefde walratjes!

Zoals de ketting zich voor het schip uitstrekt

We liggen nu voor anker buiten Civitavecchia.
De tijd die ik aan boord heb doorgebracht is voorbij gevlogen en het einde van mijn stage begint te naderen. Steeds meer wordt ik mij bewust van al die mensen thuis die ik zo graag weer zou
omhelsen. Waar ik weer slap mee kan ouwehoeren over de dingen van het dagelijkse leven, waarmee ik in de kroeg kan zitten zonder mij te ergeren. Zelfs de witte vlokken hondenhaar waarmee al mijn kleren bedekt zijn na een innige knuffelactie van Poppie, begin ik te missen.
Maar zoals de ankerketting zich voor het schip uitstrekt, strekt ineens ook de tijd zich uit. Werkzaamheden aan boord verlopen langzaam en zijn nog maar weinig verrassend.
Elke dag kijk ik vanaf de brugvleugel naar het schip dat op onze ligplaats bezet houdt, alsof ik daaraan kan zien hoe ver het nog naar huis is. Helaas, er is weinig nieuws aan de horizon. Dat schip wordt niet geladen wegens een defect aan het laadgerei van het dok. De groene streep algaanslag dat de waterlijn van het geladen schip verraadt steekt nog scherp af op de witte huid, ver boven de blauwe zee uit.
Drie dagen wordt er gezegd. Drie dagen voordat het witte schip geladen kan worden. Drie dagen voordat er weer vooruitgang is in de reis. Drie dagen voordat het witte schip na kan kijken aan en kan denken dat daarachter de weg naar huis ligt.
Weg van hier, weg van elke dag werk, weg van de stuurman die me steeds meer op mijn zenuwen begint te werken, juist nu ik hem het allerhardste nodig heb voor de laatste handtekeningen en verslagen. Een weg via de lege kalmte van de open zee, terug in de drukte van het stadse
bestaan.
Vandaag heb ik een extra lengte anker ketting uitgezet (15 vadem) en ook deze heb ik langzaam voor het schip uit zien strekken. Hoe lievelijk ook Civitavecchia tussen de twee stralende groene heuvels in werd beschenen door het heldere zonlicht, ik zag liever hoe het baby blauw van de lucht op de horizon botst tegen de diep blauwe middelandse wateren.
De ketting die het schip op zijn plaats houdt lijkt ook te tijd te ankeren, ook
mij te ankeren in het schip.
Kanaalkoorts noemen ze het. Het gevoel dat elke mijl die niet afgelegd is je twee mijl verder van huis brengt. Gaat wel weer over, wordt vast wel weer enthousiast, maar nu duurt het me te lang.

Viesservetje

Hey daar lieve kijkbuis kindertjes,
Ik lig nu met het bootje voor anker vlak buiten viesservetje (civitavecchia) Italie.

Het is nog een beetje onduidelijk wanneer we hier voor de kant kunnen om te laden maar als dat laden eenmaal gebeurt is komen we met het bootje naar Rotterdam. Ik hoop dat er wat mensen zich aanmelden voor de geleide tour over het schip. Laat het maar even weten, dan kan ik eventuele antiterrorisme verklaringen voor jullie opstellen. Dat jullie mijn boot niet gaan gebruiken om de twin towers omver te varen of zoiets.

De afgelopen dagen hebben we een tourtje gemaakt door de middelandse zee. Eerst Gibraltar, daarna twee havens in Spanje en uiteindelijk ook Livorno. Daar nog even een pizzatje weten te scoren en een wandeltje gemaakt over de markt. Overal verse vis, groente en fruit met van die oude mannetjes die 'ciao bella!' achter je aan roepen.
Prima vermaakt aldaar.

Verdere update is dat ik in week 2 al weer naar huis kom. In eerste instantie stond ik gepland voor week 4 maar dan begint mijn school alweer.
Bovendien is dat gedoetje dat school heet aan boord, bijna klaar en heb ik dan ook m'n vaardagen gehaald. Dus voor je het weet kom ik jullie allemaal weer pesten.
Nou heel veel liefs uit italie en tot snel. Ik hou jullie auf den hoogte!

Lome Zondag bij de Azoren

Hey iedereen daar! Ik zit inmiddels bij de Azoren en heb al weer een volledige week aan dek gestaan. Het begint me nu al weer mijn neus uit te komen. Ik ben niet geschapen voor het uit mn neus eten en weinig en onregelmatig slapen. Bovendien ben ik al meerdere keren vergeten mijn wekker te verzetten naar de juiste tijd zone. Vanavond maar eens onthouden. De stuurman is nog steeds een xxx en ik kan af en toe wel de haren uit mn hoofd trekken als ik weer om 4 uur 's ochtends zijn geouwehoer aan moet horen met op de achtergrond de boerenmuziek van 'Normaal'.

Toch gaat het met de planning redelijk voorspoedig. Handtekeningen voor het verplichte leerwerk worden binnen gehaald en ook die verslagen beginnen een soort van vorm te krijgen. Vandaag heb ik helaas het eten gemist omdat ik inderdaad m'n wekker niet goed had gezet en de avond ervoor tot 12 uur beneden met de machinisten porno heb zitten kijken. Ja echt porno. De nieuwe meester had uit Thailand een gekopieerde dvd met een normale film erop, Big Stan genaamd. Wel een leuke film dus na wat besluitenloosheid worden ook de special features aangezet voor grappige deleted scenes en al dat soort dingen. Verrassing, de scenes bleken vervangen door meerdere pornofilmpjes. Ik heb nog tot 12 zeer serieuze verhandelingen gehouden over de shot keuzes en de enscenering van deze slechte pornofilms, tot iemand me erop wees dat ik drie uur later weer op wacht moest.
Ik meteen m'n nest ingerold. Vanmorgen was niet de meest productieve wacht tot nog toe. Ach nog even doorbijten zeggen we dan.

Dinsdag gaan we eerst bunkeren in Gibraltar en vervolgens door naar Motril (Spanje). Daar gaan we de lading klaar maken om te lossen. Woensdag om 7:00 beginnen we met lossen van een deel en tegen de avond gaan we door naar Palamos (Spanje), dat is nog zo'n 1,5 dag vanaf Motril en daar zullen ze meteen beginnen met lossen. Vervolgens zijn we zaterdag in Livorno waar ze zondag of maandag pas de laaste beetjes eruit zullen vissen.

Daarna is het weer Destination Unknown.

Waarschijnlijk kom ik week 3 naar huis. Dat geeft me nog 9 weken aan boord om m'n schooldingen af te maken. Hoe eerder hoe beter wat mij betreft, dan kan ik tenminste weer in mijn vrije tijd boekjes lezen of langer doorwerken met leuke pruts klussen. In livorno gaan Bomer de kok en de tweede stuurman, Koen, van boord. Dan wordt het weer een flippenboot (Filipijnen). Jurre gaat week 52 van boord samen met de stuurman (je zou maar vanaf Amerika met 'm in een vliegtuig moeten zitten) en de meester en deze kapitein worden ook nog een keer gewisseld voor week 3.

Dan is de complete bemanning vernieuwd en blijf ik over. Last man standing zullen we maar zeggen. Ik hou jullie weer op de hoogte! Liefs en kussen

Mayday Matane op de Besmetsaborg

Hallo daar!
Ik heb de afgelopen paar dagen zo'n raar avontuur weer meegemaakt, niet te
filmen. Na aankomst in Matane zijn we de eerste dag meteen even de wal op
geweest. Naar de Walmart voor de nodige nootjes en andere onzin en daarna naar
de enige kroeg die open was. Een shabby karaoke-barretje met drie houthakkers en
vier bouwvakkers. Niet zo vreemd misschien op de maandagavond maar niet gezellig en dat zorgde ervoor dat we allemaal op christelijke tijd na een minimale hoeveelheid bier
weer op onze kooi lagen.
Nog geen 3 uur later lag ik met twee truien en een lange broek onder mijn dekbed te rillen van het koude zweet en blaffen tot mijn longen op dek lagen. De volgende dag heb ik wel nog tot de lunch gewerkt maar daarna in diepe rust rillend op mijn bedje gestreden. Twee dagen later deed de tweede machinist gezellig met me mee. Samen met je meerdere op de bank met kopjes thee met honing en een beetje uitzieken heeft wel wat. Twee dagen later besloot Bomer zijn temperatuur eens te nemen, bleek het 39,5. Best veel naar wij dachten.
De kapitein besloot hierop ons de volgende ochtend naar het ziekenhuis van Matane te sturen, voordat we aan de oversteek richting Italië zouden beginnen. Jurre, die al langs was geweest bij dit gezellige ziekenhuis in verband met een peesonsteking in zijn voet, wist te vertellen dat iedereen die hoestte in een appart glazen hok werd gezet met mondkapjes op en dat er overal tv's en posters waren die schreeuwden over het gevaar dat in het Nederlands mexicaanse griep heet.
De Meester, vieze Bert, was inmiddels weer aan boord en vertelde dat ook heel Schiphol met mondkapjes en handschoenen rond liep. Hij maakte zich ernstig zorgen over het krijgen van onze griep na zijn longontsteking in Finland toen hij met loeiende sirenes van boord is gehaald.
De volgende dag werden Bomer en ik in de pick up van de agent geladen, op naar het ziekenhuis. Bomer op een stoel ik op een half zitje dat dienst deed als achterbank. Niet heel comfi maar ach, we kwamen er. Onderweg nog genoten van het mooie Canadese landschap bij herfst met ontiegelijk veel bomen.
Bij de ingang van het ziekenhuis moesten we inderdaad mondkapjes op en handen wassen met desinfecterend middel. Daarna kastje naar muur achtig dansje tussen allerlei loketten en vervolgens naar de wachtkamer. Na een minuut of 15 zagen we ineens onze kapitein door de gang voorbij huppelen. Wat deed hij hier?
Bleek dat Bert van boord was gehaald door twee ambulances en drie brandweerwagens vlak nadat wij van boord waren gegaan. Hij had geen koorts alleen een hele hoge bloeddruk en ik gokte eigenlijk meteen al goed dat het een paniekaanval was (De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest).
Na twee uur in het wachthok voor mensen met tacotyfus gerelateerde symptomen, wist de dienstdoende arts te vertellen dat we de griep hadden en konden we weer terug naar boord. Duidelijk was intussen wel dat Bert niet meer met ons mee ging met de oversteek. Ookal had de arts gezegd dat hij prima in staat was om te varen, leek het gevaar van een tweede paniekaanval toch te groot. Vandaar nu dus weer een nieuwe meester. Hele jonge kerel van 31, volgens mij wel vriendelijk. Maar morgen begin ik weer om 4 smorgens op de brug.
Liefs!

Midterm blues en Oranjeborg merengue

Hey daar,
Ik had nog een mail beloofd vanuit Trois Rivieres, maar we liggen al weer op de spijker* bij Matane as we speak.
Twee keer de wal op geweest daar eerste keer ook even geinternet in een van God verlaten zeemanshuis. Daarna ook nog een biertje gaan halen in een Irish pub. Mooi is dat die overal ter wereld ongeveer hetzelfde zijn en ze spreken Engels. Wel gunstig voor Jurre en Bomer
want die doen niet aan Frans. Anyway na mijn tweede halve liter heineken en mijn
eerste wc bezoek met voor het eerst in een maand weer een spiegel waarin ik
mezelf kon zien, begon de midterm blues ineens door mijn hoofd te gieren.
De meeste zeemannen worden chagerijnig en verdrietig omdat ze naar huis willen, ik had meer
last van het feit dat ik geen heimwee had en dat die spiegel toch minder
vriendelijk was dan ik gehoopt had. Dat mijn al mijn broeken ineens gekrompen waren had kennelijk toch niks te maken met het feit dat ik de droger gefikst heb.
Nog wat biertjes later en een flinke partij naar het plafond staren (het ging over tieten)
gingen we weer naar boord om even een slaapje te plegen, want volgende dag weer 8
uur aan het werk.
Ze zeggen wel eens dat je jezelf tegen komt aan boord, klinkt ook wel interresant. Ik hoor het mezelf nog zeggen op kantoor Wagenborg na de vraag wat ik zelf van mijn stage verwacht. "Ja ik heb er zin in, maar ik denk ook dat ik mezelf ook wel tegen ga komen." Ik kende mezelf al redelijk blijkt, denk dat ik mezelf wel vaker tegen ben gekomen. Ook de soms harde oordelen van
wild vreemde (je collega's) klinken mij allemaal wel bekend in de oren. Dus nee
ik kwam mezelf niet tegen daar in de kroeg, waarschijnlijk realiseerde ik me dat
ik gewoon nog steeds mezelf ben met al mijn afwijkingen en slechte gewoontes.
Maar aangezien ik altijd al zo geweest ben en er geen lieve of kwaaie moeder
aan helpt (allebei hebben ze het geprobeerd) is er ook niks meer om me druk over
te maken. Einde midterm blues.
Volgende avond lag de Oranjeborg achter ons aan de kade. Daar zat een bekende aan boord van school: stan de man. Hier aan boord als ik iets niet los krijg of niet kan tillen, denk ik altijd bij mezelf; als stan kan varen...
Ik ben met Bomer daar eerst aan boord een biertje wezen drinken, daarna alle kroegen in Trois afgestruind met de derde machinist, de stuurman, stan en de twee leerlingen van de OJ.
Mereltje voorop want die wist de weg en anders kon ze m wel vragen in het Frans.
Harstikke gezellig, smerig amerikaans bier en eindeloos met de billen schudden op de merengue**. Moet een raar gezicht geweest zijn als we zo over straat liepen maar ik heb het echt naar m'n zin gehad. Ow en over gepubliceerd worden, misschien kom ik een een blaadje voor een feestje van de zeevaartschool van terschelling met mijn zee poezie momentje.
Nou ik heb jullie wel weer even van de straat gehouden zo. Kussen!

Noten voor verwarde walrotten
*spijker = anker
**merengue = in dit geval muziek, geen schuimgebak

Hey lieverds!
groetjes uit trois rivieres!
nieuwe foto's op hyves.. we liggen hier tot zondag waarschijnlijk dus er komt nog een langer berichtje. Ow en ik word misschien gepubliceerd!!
*trots*

later meer.

Kussen

Vliegende koektrommels

Hey allemaal, het is weer een zondag op zee. Uitgelezen moment voor een het
componeren van een nieuwe blog. Geen idee meer waar ik gebleven was maar we zijn
dus vanaf Skagen naar Immingham gevaren om pepcokes (hoe schrijf je dat?) te laden. Daar hebben we een dagje over gedaan en ik heb welgeteld 10
minuten op de wal gestaan om even een stukkie chocola te kopen, maar was toch
wel fijn om even een vreemd gezicht te zien.
In Immingham zijn Martijn en de vorige ouwe ingewisseld. De nieuwe Martijn heet Koen. Aardige kerel en in tegenstelling tot Martijn de rust zelve. Hij woont in Toronto sinds hij aan
boord bij de HAL (cruise schip) hopeloos verliefd is geworden op de Canadese lead zangeres. Wel een grappig verhaal.
Net als Martijn werkt hij voor een uitzend bureau en heeft bij allerlei soorten schepen gevaren. De nieuwe ouwe is beer van een vent. Lang en met een flinke kerstman buik. Hij woont in Frankrijk en heeft iets van 7 kiddo's. In tegenstelling tot de vorige kap is hij niet zo'n plaaggeest. Een echte rustige goedzak, tenminste zo komt hij tot nog toe over. Maar hoewel de
sfeer aan boord ineens een stuk rustiger is (op het onophoudelijke gebleer van
de stuur na) wordt de zee er niet kalmer op. Mijn mooie panettonne blik vliegt me nog steeds om de dag om m'n oren (hij staat in in de boeken kast, ik ben vol goeie hoop).
Geeft verder niet, in de machine kamen hebben we het minste last van het weer en in
m'n hut ben ik alleen om te slapen. Alleen toen ik naar het middenherft aan het
wandelen was en instinctief voor de hoge kant van het schip koos, kreeg ik wel
een plensje water voor m'n giechel.
Ik heb in de machinekamer de laatste tijd leuke dingen gedaan; verstuivers getrokken en afgeperst en wel 3 HD brandstofpompen overhaalt. Krijg je best danootje power van om met een
momentsleutel van een meter iets met 200 Nm vast te hengsten. Bovendien moeten
de 50 kilo zware krengen van een brandstofpompen iedere keer de trap op naar de
werkplaats.
Ik vind het prettig werken met de meester en met Bomer. Bomer had in
Antwerpen zijn meisje zwanger gemaakt trouwens, dat hebben we gister uitgebreid
gevierd met pils, maar vandaag kreeg hij een mail dat zijn vriendin een miskraam
heeft gehad. Soms is het echt kut dat je zo ver van huis bent. Ik baal echt als
een stekker voor hem, je had m moeten zijn grijnzen toen hij hoorde dattie pappa
werdt. Mijn eerste verslag is eindelijk af en goedgekeurd en kan in three rivers
op de post en ik heb vandaag weer op turbo speed aan m'n MK verslag gezeten. Ik
krijg nog een keer typ eelt! In Canada gaat ninja turtle mees van boord en
krijgen we vieze Bert (van de longontsteking) weer terug.
Na Three Rivers gaan we hoogst waarschijnlijk richting Spanje. Daar gaan Koen en Bomer van boord die weer worden afgelost door flippen. Dan zitten we alleen met vieze bert, de stuur
en de kap. Nou hasta la pasta!Kus

Tussenspel

Merel vaart inmiddels buiten bereik van gsm palen ergens onder IJsland richting Canada. ETA 31 oktober. We hopen op blog voor die tijd, maar ze zit weer in de machinekamer. Dat is een druk bestaan hebben we begrepen. Wat een lawaai ook!
Rustige wal groet,
Mama van Merel

Hollandsch weer

Hey daar, voor het eerst dan toch echt een beetje weer gehad. Het koekblik wat
ik van m'n broertje en ze meisje had gekregen vloog me om half 4 snachts om de
oren, en toen ik om zeven uur definitief mijn nest uit moest werd bleek eindelijk
mijn bureau opgeruimd!
De rest van m'n hut daarentegen was afgestouwd met tijdschriften, halve treetjes frisdrank en papierwerk. Zelfs mijn overlevingspak had de weg van de ene hoge kast richting de andere gemaakt.
Goed sta je dan met lodderige oogjes en je olie spuitje brandstofpompen te smeren in
de hoop dat je niet in de motorkist donderd. Maakt het weer een uitdaging zeg ik
maar zo. Het was even vervelend toen ik in een olieplas een zwieper maakte met
een tl lampje in m'n handen, maar gelukkig alleen maar nog meer blauwe plekken.
We zijn nu vanaf Skagen, waar we hebben geankerd om te schuilen voor het weer
waar we nu door heen varen, naar Immingham, Engeland, aan het varen. Daar gaan
we lading oppikken voor Three Rivers Canada.
Ik wel echt blij dat ik weer lekker in de machinekamer aan het werk ben. Dekdienst is zo veel administratie wachten en geouwehoer aanhoren. Het enige leuke aan de dekdienst sinds Pekka van boord is was, met Martijn ouwehoeren en dingetjes aan dek slopen en of fiksen.
Uiteindelijk is Martijn (die stiekem Pieter heet) toch een hele beste kerel als
je een beetje gewend bent aan zijn hoge stuiter gehalte. Ik vind het dan ook wel
jammer dat hij straks in Immingham van boord gaat om met z'n decadente bips op
Curacao te zitten (hurricane season maarja het blijft de carib).
In immingham krijgen we een andere nederlandse uitzendkracht aan boord om dat de filipijn die zou komen geen visum bleek te hebben. Dus tot Canada Hollandse tweedes. Ook gaat
de kap van boord en komt er ene Visser voor terug. Schijnt nogal van het houtje
te zijn maar wel een goeie kerel. We shall see.
Ik hoop wel dat hij de eerste stuurman de mond een beetje kan snoeren. Alle gezelligheid wordt overstemd door zijn elle lange verhalen die hij zonder schroom zelfs over de kapitein uit
brult. Ow en trouwens ik haaaaat verslagen tikken... Verder gaat het hier
allemaal prima, we gaan alleen wel de echte kou tegemoet en ik heb nog nergens
thermo ondergoed aan kunnen schaffen. Ik ben benieuwd, alles blijft hier maar
veranderen en ik weet nooit waar ik aan toe ben. Dus we zullen het wel zien
fotograferen en beschrijven.
Had ik al verteld dat ik bijna verkocht was voor twee kamelen en een geit in Antwerpen? En dat ik een hele middag op mijn eigenste bank in amsterdam heb gezeten?
Waarom gaat die tijd toch zo snel..
Liefs, kussen en all that jazz